«Αν οι άνθρωποι ήξεραν τι θα πει μοναξιά, δεν θα έλεγαν ποτέ αντίο»!

Αν οι άνθρωποι ήξεραν τι θα πει μοναξιά δεν θα έλεγαν ποτέ αντίο.... Κρέμεται σαν διακοσμητικό στο δωμάτιο της Δήμητρας... Και έγινε αφορμή (???) για να γραφτεί το παρακάτω κείμενο... το μόνο που θέλω να συμπληρώσω στην φράση.. είναι πως πραγματική μοναξιά έχεις όταν σε εγκαταλείψει και ο ίδιος σου ο εαυτός!!!

Κρέμεται κάπου στον τοίχο του σπιτιού μου, ως διακοσμητικό. Και όποτε τύχει να το κοιτάξω και να το διαβάσω, για ακόμα μία φορά, με πιάνει άγχος, ταχυπαλμία και νιώθω πως πλησιάζει… Λέει: «Αν οι άνθρωποι ήξεραν τι θα πει μοναξιά, δεν θα έλεγαν ποτέ αντίο». Κάποια σοφά λόγια που ποιος ξέρει ποιος τα είπε! Προσωπικά, δεν ντρέπομαι να πω, πως δεν ξέρω ποιος το είπε! Εσύ που διαβάζεις τώρα ίσως ξέρεις, κι αν δεν ξέρεις μια βόλτα στον γούγλη θα βοηθήσει. Εγώ το έχω κρεμασμένο και δεν μπήκα καν στον κόπο να ψάξω. Ποιος ξέρει γιατί… {........}Σήμερα είναι μια μέρα διαφορετική. Να πω ξεκινώντας ότι έχω επηρεαστεί από το τέλος της σειράς «Μαρία η άσχημη». Γελάτε ε; Γελάστε!!! Εγώ η σοβαρή θα πείτε ε;;;!!! Ναι, εγώ η σοβαρή, ηλίθια για άλλους, γλυκιά για κάποιους άλλους, έξυπνη, χαζή, κακιά, ευγενική και ό,τι άλλο έχουν ακούσει τα αυτιά μου! Εγώ, λοιπόν, έχω επηρεαστεί πάρα πολύ με το τέλος της σειράς αυτής, και όχι γιατί τη θεωρώ ως σειρά που ανεβάζει ή ρίχνει το επίπεδο… καμία σχέση μάλιστα! Αλλά γιατί αποτυπώνει, αποτύπωσε μάλλον, με τον πιο όμορφο και αγνό τρόπο την ανθρωπιά, την ειλικρίνεια, την ομορφιά, την ασχήμια, την αγάπη, τον έρωτα, το πάθος, το όνειρο και όλα μα όλα τα όμορφα που ΜΠΟΡΟΥΜΕ να νιώσουμε και ΔΕΝ το κάνουμε. Έρχεται κάτι όμορφο και σκεφτόμαστε το άσχημο. Έρχεται κάτι άσχημο και αποζητούμε το όμορφο που χάσαμε. Τι σκατά επιτέλους θέλουμε; Τι ζητάμε;

Ήταν μια άσχημη γυναίκα. Υπέροχη ψυχή, μορφωμένη, έξυπνη, που ερωτεύτηκε και την κορόιδευαν. Που πάλευε να κάνει όνειρα και να πετάξει ψηλά και της έκοβαν τα φτερά. Γιατί άσχημη ήταν η δική τους ψυχή και όχι η κοπέλα αυτή! Και όταν επιτέλους ομόρφυνε, όλοι έπεσαν πάνω της. Μα εκείνη, κράτησε αγνή την ψυχή της και τα όνειρά της, ώσπου στο τέλος, τα όνειρά της έγιναν πραγματικότητα! … Παραμύθι; Μια ανούσια σειρά; Υπερβολή; Μα είναι η πραγματικότητα!!! Μη μου πείτε ότι δεν έχετε νιώσει όλα ή κάποια από αυτά; Αν όχι κοιτάξτε το… δεν είναι φυσιολογικό!

Εκείνο που θέλω να αναδείξω είναι… η ΨΥΧΗ ενός ανθρώπου! Πόσο μπορούμε να τσαλαπατάμε τελικά την ψυχή κάποιου; Ακόμα και την δικιά μας καμιά φορά με τις λάθος επιλογές μας; Πόσο;! Και πόσο δεν νιώθουμε τον άλλο όταν μας φωνάζει, αθόρυβα, για μια μόνο αγκαλιά, για τρυφερότητα και τίποτε άλλο παρά πάνω; Όταν η ψυχή του ζητά απεγνωσμένα μια ζεστή φωλιά και εμείς δεν δίνουμε τίποτα! Δεν δίνουμε καν την σκέψη μας, πόσο μάλλον την καρδιά μας και την ψυχή μας! «Αν οι άνθρωποι ήξεραν τι θα πει μοναξιά, δεν θα έλεγαν ποτέ αντίο»! Πόση αλήθεια κρύβει αυτό! Αλλά το αντίο είναι εύκολο να το πεις. Το να παρατήσεις μια δύσκολη κατάσταση επίσης είναι εύκολο. Το να γυρίσεις την πλάτη και να φύγεις… πανεύκολο κι αυτό!

Μπορείς όμως να ΜΕΙΝΕΙΣ; Να ΠΑΛΕΨΕΙΣ; Να ΑΓΑΠΗΣΕΙΣ; Να ΔΩΣΕΙΣ; Να αγκαλιάσεις με την σκέψη σου κάποιον που σε κοιτάζει απελπισμένα στα μάτια και σου ζητάει μια γλυκιά κουβέντα; Κάποιον που με όλη την αγνότητα, την ασχήμια έστω, την πίστη του, την αγάπη του… σου ζητά απλά… μια αγκαλιά! Τίποτε άλλο! Και σας παρακαλώ… μην το βλέπετε αυτό που γράφω απαραίτητα ως ερωτικό. Μιλάω καθαρά για τις σχέσεις μας τις καθημερινές, με όλους τους ανθρώπους.

Μα έλεος πια! Πόση δηλαδή προσπάθεια θέλει για να προσφέρεις στον άλλο; Να τον καταλάβεις; Να τον αγαπήσεις ρε γαμώτο! Είναι τόσο όμορφο να απλώνεις το χέρι και να σηκώνεις ανθρώπους που σε κοιτούν στα μάτια απελπισμένοι. Είναι απίστευτο! Όλοι έχουμε δει αυτή την απελπισία. Σε κοιτούν τα μάτια τους και σου φωνάζουν! Τι δύναμη κι αυτή!!! Κι όμως… εσύ κλείνεις τα αυτιά… που ποιος ξέρει γιατί στα έδωσαν!!! Σκληρό;! Δεν πειράζει! Ξενερώνεις που διαβάζεις;; κλείσε τη σελίδα, δεν με νοιάζει! Αλλά έτσι αλλάζουν σελίδα όλοι, έτσι γυρνούν την πλάτη… και φεύγουν! Γιατί όπως είπα, είναι η εύκολη λύση!

Και ξέρεις κάτι;! Αν νομίζεις πως το να μείνεις μόνος και ελεύθερος σε κάνει πιο ελεύθερο από εμένα που παλεύω να αγαπήσω και να στηρίξω τον άλλο, κάνεις μέγα λάθος! Όχι μόνο γιατί όταν κάνεις το καλό, αυτό γυρίζει πίσω σε εσένα (όπως σωστά ειπώθηκε και σήμερα στη σειρά… σπουδαίο μήνυμα! Και μπράβο που κάτι τέτοιες σειρές το θυμίζουν και δεν προβάλουν μόνο την εκδίκηση όπως οι περισσότερες!!!), όχι μόνο για αυτό λοιπόν, αλλά και γιατί μόνος σου επιλέγεις τη μοναξιά! Τη μοναξιά που θα νιώσεις, όχι γιατί δεν θα έχεις κάποιον πλάι σου, αλλά γιατί σύντομα θα σε εγκαταλείψει και η ίδια σου η ψυχή, ο ίδιος σου εαυτός!

Μην ξεχνάς ότι η ψυχή σου είναι εγκλωβισμένη μέσα στο σώμα σου! Δεν τη φυλακίζει κάποιος άνθρωπος! Το έχεις καταλάβει;! Εσύ ο ίδιος την φυλακίζεις καθημερινά με τις επιλογές σου. Ποτέ κανείς δεν θα σε κάνει να νιώσεις φυλακισμένος και εγκλωβισμένος. Γιατί μόνο εσύ έχεις τον έλεγχο για εσένα και κανείς άλλος. Και όσα πράττεις… αυτά σε εγκλωβίζουν! Και αυτό πάει για όσους φωνάζουν και μας πρήζουν τα τέτοια μας με την φράση «δεν μπορώ, θέλω την ελευθερία μου». Ποια ελευθερία σου ρε ζώον; Ποια; Θα απελευθερωθείς μόνο όταν φύγεις από εδώ. Ως τότε όμως, η μόνη ελευθερία είναι η αγάπη που πλημμυρίζει την καρδιά σου, η αγάπη που μπορείς να δώσεις και να πάρεις, η κατανόηση που θα δείξεις στον άνθρωπο που σε χρειάζεται, σε νοιάζεται και είναι εκεί για εσένα.

Τελικά υπάρχουν λίγα ζώα σε αυτόν τον κόσμο. Οι περισσότεροι είναι άνθρωποι! Έτσι είναι… Σκέψου το!

Αυτά από εμένα... και κλείνω ως προς τέτοια θέματα… οριστικά πλέον!!! Ο καθένας… μυαλό έχει να καταλάβει και ίσως και ανθρωπιά για να νιώσει τι λέω και τι εννοώ!

Τις καλημέρες μου/καλησπέρες μου και την αγάπη μου σε όλους… ακόμα και στους ανθρώπους! Κάποτε θα καταφέρουν να γίνουν ζώα!

http://memastathopoulou.angelfire.com/main.html