Ας μιλήσουμε για φίλους...

Αν και δεν είμαι πολύ "ειδική" στο θέμα φίλος, γιατί γενικά τα περισσότερα πακέτα τα έχω φάει απο φιλίες, θα κάνω αυτό το post κυρίως για τα άτομα που έρχοντε και φευγουν από την ζωή μας..
Από μικρή πίστευα οτι οι φίλοι είναι όπως στις ταινίες... Τελικά έκανα λάθος... δεν υπάρχουν τέτοιοι φίλοι.. ή μάλλον σπανίζουν...
Νομίζεις οτι έχεις δίπλα σου φίλους αλλά τελικά έχεις ανθρώπους με αδυναμίες και πάθη τα οποία κάποιες φορές καταστρέφουν αυτό που μπορεί να πίστευες οτι κρατάει...
τελικά δεν έχει νόημα.. γιατί ο φίλος πρέπει να σε αγαπάει γι αυτό που είσαι... Αν έχει άσχημη άποψη για σενα... προφανώς σου κάνει χάρη ή νιώθει λύπη για σενα.... Και δυστυχώς αυτό το μαθαίνεις τις δύσκολες στιγμές, που αντι να απλώσει το χέρι του, απλώνει το πόδι ,όχι βέβαια για να σε πιάσει αλλά για να σε ρίξει ακόμα πιο κάτω...
Θα μου πεις... όταν είσαι μόνος είναι καλύτερα?? όχι... απλά δεν πρέπει να επενδυουμε (κατά την γνώμη μου) πάνω σε κανένα... γιατί τελικά... τρώμε σφαλιάρες σε στιγμές που ίσως θα επρεπε να υπαρχει κάποιος κοντα μας....
Μόνο έναν άνθρωπο έχω γνωρισει στην ζωή μου που αξίζει να λέγεται φίλος... και τον αγαπαω περισσοτερο από εμενα....
Σε ευχαριστώ για όλα.... είσαι πραγματικός φίλος... και ξέρω οτι μου λες οτι με αγαπάς και το νιώθεις...